Moniques logboek

Sunday, April 30, 2006

Sinds Monique is gestopt met de medicijnen, is gebeurd wat de chirurg heeft voorspeld: ze is veel sneller, vaker en erger moe. De opwekkende werking van een van die pillen was blijkbaar sterk. Het is moeilijk te verkroppen dat alles nu opeens zoveel moeilijker gaat. Aan de andere kant maar goed, want als je door toedoen van pillen meer doet dan je lichaam eigenlijk aankan, loopt het vroeg of laat spaak.

Dus veel hangen op de bank, zoeken naar licht verteerbare tijdschriften, boeken en tv-programma's en heel voorzichtig zijn met lichamelijke activiteit. Toch lukt het Monique haar dagelijkse wandelingetjes geleidelijk op te voeren. Ik schat dat ze nu zit op tweemaal daags 500 meter. Verder blijft ze manmoedig de was doen en meegaan boodschappen halen.

Omdat 500 meter niet veel is, en te weinig om bijvoorbeeld wat te winkelen in Rotterdam of Zoetermeer (iedereen heeft zo z'n prioriteiten) hebben we vrijdag een rolstoel gehaald. Van de balie van de Kruisverenging tot de parkeerplaats heeft Monique er alvast ingezeten. Ze is in elk geval niet bang om erin gezien te worden. Nu kunnen we zonodig ook de Biesbosch of de Millingerwaard doorkruisen. Of we daaraan toekomen is natuurlijk een andere zaak. Misschien komt hij vanavond, zondagavond, van pas als we in Rotterdam uit eten gaan om de goedaardigheid van de tumor te vieren.

Tuesday, April 25, 2006

Gisteren bij de neurochirurg geweest. Sympathieke man, die de tijd voor je neemt. Het belangrijkste nieuws dat hij had was dat de tumor inderdaad goedaardig was, en ook niet 'onrustig' op een manier die bestraling nodig zou maken. Monique was vrij op borgtocht, nu is ze definitief vrijgesproken, zo voelt het ongeveer. Wel blijven de komende tien jaar controles nodig, omdat er 40% kans is dat de tumor terugkomt (dat wisten we al).

De chirurg heeft nog wat testjes gedaan met Monique. In de eerste plaats heeft hij haar ogen gecontroleerd voor het klassieke bord met letters. Wat blijkt: bijna honderd procent met het linkeroog! Echt een ongelooflijk resultaat als je bedenkt dat het voornaamste doel van de operatie was, het andere oog te behouden. Ook bij de dokter straalde de tevredenheid eraf. We weten wel dat hij al die kwade kansen, risico's en complicaties heeft geschetst om zich in te dekken, maar het was overduidelijk dat hij zo'n groot succes ook niet elke dag meemaakt.

Een ander testje was niet helemaal een succes trouwens: Monique blijkt links en rechts door elkaar te halen. Nou komt dat in de beste families voor maar het kan ook een bijwerking van de operatie zijn. De chirurg zegt dat M in feite een hersenschudding heeft door zijn duw- en graafwerk, en dat we het daarbij horende herstelpatroon moeten verwachten. Hij voorspelt dat het tempo van herstel binnenkort zal teruglopen. Nou, dat zien we dan wel.

Meer meevallers: Monique hoeft geen half jaar te wachten met autorijden en ook vliegen is niet verboden. Over twee dagen is het afgelopen met de medicijnen (dat stond al vast) en dan zijn we ook van de bijwerkingen af. Volgens de chirurg word je van een van die middelen licht eufoor, wat Moniques enthousiasme voor het doen van huishoudelijk werk zou kunnen verklaren.

Het blijft dus goed gaan. Het weer is mooi geworden, Monique voert de afstanden van haar wandelingetjes nog steeds op. Vandaag voor het eerst een Rabo-collega over de vloer, eentje die zelf ook ziek thuiszit. Later deze week gaan we de vrijspraak maar eens vieren met een diner á deux.

Monday, April 24, 2006

Ik heb Monique intussen een paar keer achter de pc gezien, maar niet langer dan strikt noodzakelijk. Dus laat ik maar even verslag doen van ons weekeinde.

Monique doet de hele tijd ondeugende dingen zoals was ophangen, bedden opmaken en gras maaien. Ik kan haar ook niet steeds in de gaten houden. Ze is naar de kapper geweest, die geprobeerd heeft er iets van te maken. Maar het haar in het gebied rond het operatielitteken zal toch eerst moeten aangroeien. Voorlopig zal M gebruik moeten maken van hoofddoeken, sjaals en petten.

We hebben samen boodschappen gedaan en we hebben zelfs mijn moeder bezocht, die in Hilversum in een verpleeghuis bivakkeert. Mijn ouders waren erg verguld dat we langskwamen.

En dat was alleen de zaterdag nog maar. Het was wel een beetje veel; onderweg terug uit Hilversum had M niet zoveel praatjes meer.

Op zondag kwam Maxime, daarna Mirjam (mijn zuster) met Rob, en tenslotte mijn kinderen Fenne en Marten met Martens vriendin Sanne. Tussen de bedrijven door hebben we een blokje omgelopen (letterlijk: vier keer rechtsaf en weer naar binnen). Dat ging maar net.

Aan het begin van de avond wilde Monique nog eens dat blokje lopen en meteen de kliko buitenzetten. Dat laatste heeft ze gelukkig niet gedaan, het blokje wel. En ze heeft het gehaald.

Het gaat dus nog steeds heel goed, zo goed dat Monique zich gefrustreerd voelt dat het niet nóg beter gaat. Ze is teveel gewicht kwijtgeraakt en maakt zich daar zorgen om. Notentaart, chips en kaasblokjes hebben nog geen zoden aan de dijk gezet. En vanavond kreeg ze een half glaasje wijn niet leeg. Aan die dingen moet nu dus gewerkt worden.

Ik denk dat het de komende doordeweekse dagen wat rustiger zal zijn. En dat is misschien maar goed ook.

Friday, April 21, 2006

Monique heeft weinig trek in beeldschermwerk dus ik schrijf er nog wel eentje.

De opgaande lijn wordt vrolijk voortgezet. Praten, lachen, bewegen, alles wordt soepeler. Gisteren is M zelfs meegeweest boodschappen doen. Voor de televisie heeft ze gemerkt dat ze met haar slechte oog alweer bijna de ondertiteling kan onderscheiden.

Niet dat we er al zijn: vanmiddag heeft ze een poging gedaan in haar eentje naar de rotonde te lopen die zo'n 300 meter van ons huis ligt. Ze heeft hem niet gehaald; ze kwam wel op eigen kracht terug.

Een andere mijlpaal is op een wat rommelige manier bereikt. Monique had zoveel last van de hechtingen dat ze nu dáár steeds van wakker lag. Het trok en jeukte dat het een aard had. Ze vroeg me vanmorgen dringend het ziekenhuis te bellen of we daarvoor langs mochten komen; ze dacht niet dat ze het anders zou volhouden gedurende het weekeinde.

In de papieren die we hebben stond trouwens dat doorgaans de hechtingen er na acht dagen uitgaan. Monique stond vandaag op negen. Maandag hadden we de afspraak, dan zou het twaalf zijn geweest.

Gelukkig mochten we komen en de arts van dienst (die ook bij de operatie bleek te zijn geweest) besliste onmiddellijk dat de hechtingen eruit konden. Als ingreep viel het mee. Ik dacht dat die zoveelentwintig krammen in het bot vastzaten maar dat was niet zo. Een verpleegster wipte ze er zo uit met een soort nietjeswipper. M had er bijna geen last van.

Het was voor Monique een geweldige bevrijding, ze kon er niet over uit. Het weekeinde lacht ons tegemoet.

Wednesday, April 19, 2006

Toen we deze weblog in het leven riepen moesten we een naam verzinnen. De verleiding was groot iets grappigs te kiezen. Monique dacht aan 'Hoofdzaken', ik aan 'Moniques Lobotomie Weblog'. We zijn zo verstandig geweest dat niet te doen. Er zal maar iets vreselijk misgaan, moet je tegen die grappige titel aankijken.

Om net zo'n reden heb ik bijna geen foto's gemaakt, hoewel Monique dat wel had gevraagd. Het wegrijden naar de OK, het verblijf op de intensive care, nu had ik die foto's graag gehad. Maar als Monique er niet van was teruggekomen hadden ze me zwaar op de maag gelegen.

Intussen maakt Monique wandelingetjes buiten van toch zeker enkele tientallen meters en wil ze morgen zelfs mee boodschappen doen. Haar broer en schoonzus zijn vandaag op bezoek geweest. Er zijn al de nodige telefoongesprekken geweest, met wie allemaal weet ik niet eens precies. Tegen bellen is verder geen bezwaar meer, we zijn thuis bereikbaar en Monique kan haar eigen bezoekbeleid uitstippelen. Wat dat betreft zal spreiding nog wel het parool zijn.

Ik denk dat dit mijn laatste bijdrage maar moet zijn. Voor zover deze berichten nog nodig zijn kan Monique ze zelf wel verzorgen. Dank voor de belangstelling en tot ziens.

Herbert

Tuesday, April 18, 2006


En inderdaad, Monique is thuis! Dat niet alleen, ze is van de pijnstillers af, haar stem is minder schor en ze praat alwéér wat vlotter. Ze heeft me een glimp laten zien van de ritssluiting die ze in haar hoofd heeft. Dat is niet niks, kan ik u verzekeren. Maandag gaan de hechtingen eruit; daarvoor moeten we dan weer naar het ziekenhuis.

Eerdere berichten luidden dat ze helemaal niets zou mogen als ze weer thuis was, maar de laatste dokter heeft gezegd dat ze alles mag waar ze zich toe in staat acht, behalve autorijden. Dat mag ze een half jaar niet.

Eenmaal thuis is ze dus onmiddellijk het bed gaan opmaken, dat ik beslapen had achtergelaten. Zo gaan die dingen. Moet ze ook maar niet zo onverwacht thuiskomen...

Jason en Maxime zijn even geweest, dat was gezellig. En nu zit M lekker tv te kijken, met een vers mutsje van verbandgaas op haar hoofd. Goeie kans dat ze op een dag deze verslagen zelf gaat schrijven.

Groot nieuws! Monique mag naar huis! Vanmiddag ga ik haar ophalen. Niet allemaal meteen op de stoep staan, niet allemaal meteen bellen, als ze straks thuis is zal ze afgepeigerd zijn. Probeer het in de loop van de week maar eens. Details volgen.

Monday, April 17, 2006

Tot nu toe dacht ik dat Monique langzaam sprak door de narcose, vermoeienissen en dergelijke. Maar het wordt me duidelijk - en M zegt dat zelf - dat het iets neurologisch is. Er heeft een hefboom onder haar spraakcentrum gezeten, bij wijze van spreken, zodat de chirurg zich toegang kon verschaffen tot de tumor. Dat moet allemaal herstellen.

Niet dat er nu opeens een complicatie ligt: Monique herinnert zich dat de chirurg dit heeft genoemd als mogelijke bijwerking. Het zal vanzelf overgaan maar daar is tijd voor nodig, meer tijd dan voor de hechtingen bijvoorbeeld (meer dan 20 krammen heb ik me laten vertellen). We blijven blij dat M er zo goed vanafgekomen is.

(Ze heeft trouwens last van een schorre stem, een mogelijk gevolg van een buis in haar keel tijdens de operatie.)

Intussen verlangt ze hevig naar huis. Zonet (Tweede Paasdag 's middags) belde ze, hoewel ik tussen elf en twaalf was geweest en om half zeven opnieuw zou komen. Het weer wordt mooier, er is geen zak te doen in het ziekenhuis, en er lijkt niet veel reden er te blijven. Zitten en niks doen kan ze thuis net zo goed (hoewel...). Hier zijn tenminste konijnen. Hopelijk kan ze dat morgen ter sprake brengen bij de zaalarts of zo'n soort iemand.

Vanavond sjouw ik de kinderen naar het Erasmus. Ik denk voor de laatste keer; uiterlijk met het weekeinde denk ik Monique thuis te hebben.

Sunday, April 16, 2006

Monique was aan het lezen toen ik vanmorgen binnenkwam, en vanavond was ze met de dvd-speler in de weer. Ook begint ze voorzichtig te lachen. Praten gaat nog langzaam en zacht, zeker als ze moe wordt. Lopen doet ze of ze koorddanst, heel voorzichtig.

Ze heeft een rustige eerste Paasdag achter de rug want haar kamergenote mocht het weekeinde naar huis. Dat is een vrouw die zich erg verveelt en geen moeite heeft vaak en luidruchtig te bellen. Bezoek blijft lang en er wordt stevig gepraat, in elke geval harder dan Monique eigenlijk kan hebben. Morgenavond komt ze helaas weer terug.

Monique blijft stapjes voorwaarts zetten, soms letterlijk. Vanavond zijn we de gang uitgelopen en hebben we een tijdje op een bankstel bij de liften gezeten. Daarna samen naar een zelfgebakken dvd'tje gekeken (De Leukste Thuisvideo's). Monique heeft vastgesteld dat ze nog niet elk niveau kan verwerken. 'Rome' is nog te hoog gegrepen, 'Desperate Housewives' gaat net, en die thuisvideo's waren natuurlijk geen probleem. Op mijn voorstel het eens te proberen met GTST reageerde ze enigszins misprijzend.

Eigenlijk was ze voor alles te moe vanavond. Dat kwam onder andere doordat ze 's middags had staan babbelen met een verpleegster die wat weinig omhanden had. Dat ze zo'n praatje had kunnen maken was uiteraard winst. Maar om acht uur kon ze geen pap meer zeggen. Naar verwachting heeft ze morgen weer iets meer noten op haar zang. :-)

Saturday, April 15, 2006

Vandaag, zaterdag, ben ik bij Monique geweest samen met haar ouders - het eerste bezoek na haar kinderen op donderdag (buiten mijzelf natuurlijk). Ze was een stuk beter dan gisteren. Helderder, spraakzamer en wat minder snel moe. Ze vertelde dat ze zelf had gebeld met de kinderen, en dat de chirurg vanochtend was langsgeweest voor een verrassingsbezoek. Hij was tevreden, en voorspelde dat het linkeroog waarschijnlijk verder vooruit zal gaan.

Dat oog was intussen zelf goed zichtbaar. De toestand van gisteren (twee dagen na de operatie) is hiernaast te zien; nu was de zwelling goeddeels weg. Ook was de linkerkant van Moniques gezicht zover geslonken dat ze haar bril opkon.

Na half uur, misschien drie kwartier, ging het kaarsje bij Monique uit en zijn we weggegaan. Lezen of tv kijken doet ze nog niet, maar ze is langzamerhand wel zo helder dat ze zich begint te vervelen. Ik denk dat met de Pasen de dvd-speler wel weer uit het tasje mag. Vanavond heb ik haar nog gebeld, maar ze had geen fut om te praten. Ik mocht het nodige vertellen over wat ik vandaag heb gedaan, maar volgens mij ging het haar er meer om mijn stem te horen dan om wat ik te melden had. Ook goed, zo belangrijk was dat niet.

Friday, April 14, 2006

Vanavond weinig nieuws. Monique blijft moe. Ik ben voor de verandering niet snel weggegaan maar ben een uurtje blijven zitten zonder veel te zeggen. Dat was ook goed. M verwacht niet dat ze morgen veel meer waard zal zijn, maar we hebben nu toch maar haar ouders gevraagd om te komen. Zien die haar ook weer eens.

Vandaag was ik rond het middaguur in het ziekenhuis, precies op tijd voor de warme maaltijd. Dat kwam goed uit: Monique kan haar eten nog niet goed kauwen en bliefde de kip niet. Ik dus wel, en hij smaakte prima. Monique beperkte zich tot aardappelpuree met wat jus en een enkel boontje, en daarna vla.

Toen dat op was, had ze niet meer de energie om tanden te poetsen en is ze gaan liggen. Voor mij het moment om maar weer te gaan. De verpleging heeft me overigens te verstaan gegeven dat ik me aan de bezoekuren moet gaan houden (drie tot half acht). Leuk, maar minder handig als een bezoekuur na vijftien minuten als een nachtkaars uitgaat.

Toch gaat het geleidelijk vooruit. Ze is beter aanspreekbaar dan gisteren, zit nu en dan overeind en heeft al een keer de kracht gevonden om door de e-mails te bladeren (tientallen inmiddels) die ik voor haar heb uitgeprint. Alle kaarten hangen natuurlijk al op het prikbord. Ook heeft ze zich bijvoorbeeld op eigen kracht gewassen. Ze moest daarna wel weer uitgebreid rust nemen. Ze heeft nog hoofdpijn, haar gezicht is erg blauw en dik, dikker dan gisteren zelfs, en het linkeroog zit bijna compleet dicht.

Bezoek heeft nog niet veel zin, dat trekt ze maar een paar minuten. Ook bellen ziet Monique niet zitten, de chipkaart (die nog ergens in haar kastje ligt) is nog steeds niet in het toestel geschoven.

Vanavond zien we verder.

Thursday, April 13, 2006

Dat is waarschijnlijk het kortste ziekenbezoek aller tijden geweest, vanavond met Jason en Maxime in het EMC. Monique vond het leuk dat we er waren, maar ze kon het niet aan. Met veel moeite heeft ze de paasattenties van J en M in ontvangst genomen; daarna kon ze haar ogen niet meer openhouden.

Overigens was ze van de slangen en buisjes af; ze was net, zij het met wat ondersteuning, zelf naar de wc geweest. Maar in kranten en dvd's was ze niet geinteresseerd, en een gesprek voeren kon ze niet.

Binnen tien minuten stonden we weer buiten. In elk geval hebben M en de kinderen elkaar na de operatie weer gezien. De kinderen waren goed te spreken over hoe ze eruitzag, ze waren zeker niet geschrokken.

Het zal nog wel een paar dagen duren voordat er normaal ziekenbezoek mogelijk is.

Het gaat heel goed met Monique. Zonet was ik getuige van een paar testjes: ze moest allerlei ledematen bewegen, met ogen dicht haar neus aanraken, duimen tegen vingertoppen zetten, en dat soort zaken. Alles ging goed. Ze kan ook goed zien, al is niet helemaal duidelijk hoe dat linkeroog het doet, want dat ziet eruit of het is dichtgeslagen. Haar hele gezicht is trouwens wat dikkig. (De chirurg had dit voorspeld.) Maar blind is het linkeroog zeker niet. Alles wijst erop dat het niet beter had kunnen verlopen.

De dokter die de tests deed zei dat ze van het infuus af mocht als ze voldoende kon drinken. Dat zal wel lukken denk ik. Wat niet ging was eten: de kauwspieren hebben het nog te kwaad met het operatiegeweld. Zelfs een beschuitje ging er niet in. Monique houdt het nog even bij vla, yoghurt en soep. Ze zou, eenmaal los van het infuus, zelfs op eigen houtje uit bed mogen, maar daar had ze duidelijk niet meteen behoefte aan.

M is nog erg slaperig. Ze heeft me na een kwartiertje weggestuurd omdat ze verder wilde dutten. Donderdagavond neem ik waarschijnlijk Jason en Maxime mee, andere belangstellenden (allemaal nog eens bedankt!) zullen nog even moeten wachten.

H.

Vanochtend (half elf) heb ik Monique aan de telefoon gehad. Ze klinkt erg duf en zegt dat ze nog steeds wegzakt. Ook heeft ze hoofdpijn. Maar ze is van de ic af en voelt zich 'naar omstandigheden goed'. Het lijkt erop dat er geen rare dingen aan hand zijn. Ik ga er nu naartoe.

Op dit moment is het denk ik nog niet aan te raden haar te bellen, laat staan te bezoeken. Ik denk vanavond maar even te gaan met Maxime, misschien met haar ouders.

Wednesday, April 12, 2006

Toen ik kort na achten aankwam op de afdeling Pacu (post anesthesia care unit - in elk geval geen Latijn), waar de chirurg had gezegd dat ik moest zijn, was Monique er nog niet. Niks voor haar. Maar ze was onderweg, verzekerde een vriendelijke verpleegster. Ik koos positie bij de liften.

De eerste die eruit werd gerold was een dame met een schedelbasisfractuur, met een paar EHBO-ers eromheen. Goed dat die vanochtend niet is binnengekomen, dacht ik nog.

Even later kwam Monique inderdaad. Ik zat laag, zij lag hoog, maar ondanks de helm van verband en de kordate vaart waarmee ze werd voorbijgeduwd wist ik meteen dat zij het was. Ik had geen illusie dat ze aanspreekbaar zou zijn en bleef rustig zitten. De verpleegster had uitgelegd dat ze eerst moest worden geinstalleerd - of zoiets, in elk geval was duidelijk dat ik moest wachten tot ik werd binnengeroepen.

Het was zo'n beetje kwart voor negen toen 'meneer Sinke' mocht binnenkomen. 'Ze slaapt zeker nog?' vroeg ik, want je moet toch wat zeggen. 'Nee hoor, ze is bij.' En waarachtig, zodra ik Monique aanraakte gingen d'r ogen open en zag ik iets wat aan een glimlach deed denken. Ze zag me! Dan moest op z'n minst één oog nog in functie zijn! Ik heb een paar dingen gezegd die geen antwoord nodig hadden, en ben haar hand gaan zitten vasthouden.

Wie schetst mijn verbazing toen iemand van het personeel Monique begon toe te spreken: 'Sorry mevrouw Sinke dat ik steeds hetzelfde vraag, maar wat voor dag is het nu?'
'Woensdag of donderdag,' zei ze door haar zuurstofmasker heen.
Woensdag of donderdag! Ben je dan bij je volle verstand of niet?
Ze kon met allebei d'r handen in die van de dokter knijpen, maar dat had ik hem inmiddels ook wel kunnen vertellen.
Zien, lachen, denken, knijpen. En dat acht uur nadat ze je hoofd hebben opengezaagd en in je hersens hebben zitten wroeten. Da's een goed begin van het postoperatieve leven.

Monique was niettemin minder spraakzaam dan normaal, zodoende had ik tijd om de medische apparatuur te bestuderen. Het was vast geen toeval dat de kleurigste monitor de begrijpelijkste informatie vertoonde. Deze cijfers heb ik genoteerd, voor wie van statistieken houdt:
Hartfrequentie 45-50 per minuut
Bloeddruk 115/60, soms wat hoger, 120/65
Ademhalingsfrequentie 12-16 per minuut
Zuurstofspanning 100, een enkele keer 99.

Die laatste score lijkt spectaculair, maar ik vermoed eerlijk gezegd dat elke andere waarde betekent dat je zo goed als dood bent. De rest was zo schaamteloos geruststellend dat mijn eigen hartslag, bloeddruk en ademhaling prompt dezelfde waarden aannamen.

Toen ik daar zo vijf kwartier had gezeten, kwam de dokter mij een foldertje van de Pacu aanbieden. Wat een onzin, dacht ik nog, morgen is ze hier weg. Maar toen ik beleefd aanstalten maakte het te accepteren wees hij me op een passage: '... de mogelijkheid een kort bezoekje aan de patient te brengen ...'

'Wordt het tijd dat ik ophoepel?' vroeg ik. Dat bleek het geval. En ik was nog wel van plan de hele nacht te blijven zitten.

Ik heb Monique verteld dat het naar mijn idee heel goed met haar ging. En nu zit ik dus weer thuis en tik deze regels. Morgen gauw bellen hoe laat ze naar 'de afdeling' teruggaat.

De operatie is voorbij, de chirurg heeft gebeld. Hij heeft de tumor verwijderd, de operatie is volgens plan verlopen. Hoe Monique straks bijkomt en hoe laat, weet hij ook niet. Ook over evt. complicaties is nog niets te zeggen. Ik ga er nu heen.

Voor de goede orde: mochten te tijden die onder deze bijdragen worden getoond verbazing wekken, dat zijn Amerikaanse westkusttijden. Om Nederlandse tijd te krijgen moet je er negen uur bij optellen.
H.

Zonet, om kwart over twaalf, heb ik Monique uitgezwaaid terwijl ze vanuit de lift naar de OK werd gereden. Van de verpleegster mocht ik eerst mee tot aan de lift, toen streek ze de hand over haar hart en mocht ik mee de lift in, maar verder kon echt niet.

Ik was maar net op tijd, want het vertrek was aan de vroege kant. En zelf was ik een beetje verlaat. Monique had gevraagd of ik wat lekkers voor de bouwvakkers wilde meenemen. Ik heb me een bult gezocht naar iets met walnoten, maar tevergeefs. Twee bakkerijen en een Albert Heijn en geen taart, koek of chocolaatje met walnoten te bekennen. Toen maar wat anders genomen, want je moet die jongens toch te vriend houden. (Vond na het doen van de aankoop een bekeuring van 50 euro op de auto. Waarom? Geen idee. Parkeerschijf vergeten? Ja, dat wel, maar of dat de reden is kan ik niet zien. Het bonnetje is onleesbaar en er is een stuk afgescheurd. De politie van Berkel en Rodenrijs waakt over ons, zoveel is duidelijk.)

Ik heb wat spullen van M. mee naar huis genomen, zoals de dvd-speler en wat vuile was, en de rest is achter slot en grendel gegaan in Moniques kastje. Gedag gezegd tegen Moniques kamergenote, een vrouw die een hersenbeschadiging heeft overgehouden aan een val van een paard. Monique zie ik straks terug op de intensive care, heel misschien vanavond laat. De chirurg zegt dat hij pas uren na de operatie (die zelf vijf, zes uur duurt) iets over het resultaat kan zeggen. Monique moet bijkomen wil hij kunnen beoordelen wat er goed en eventueel slecht is gegaan. Omdat de narcose heel diep is, gaat daar tijd overheen.

Als er iets te melden valt, meld ik dat. Geen nieuws is geen nieuws.
Groeten, Herbert

Tuesday, April 11, 2006

Vandaag, dinsdag, blijkt hoe goed de e-mailtamtam werkt. De telefoon heeft niet stilgestaan bij Monique, die erg blij is met alle belangstelling. Ook kaarten en dergelijke blijven binnenkomen - erg leuk, iedereen bedankt!

Ook de medici vergeten Monique niet. De anaesthesist en de chirurg zijn allebei langsgeweest. Allebei personen die vertrouwen wekken. Monique had het slechter kunnen treffen. De chirurg bouwde verder aan het vertrouwen door nog eens uit te pakken over de risico's. Je krijgt het er koud van: motoriek, spraak, hypofyse, logisch denkvermogen, je kunt het zo gek niet verzinnen of het kan wel door de operatie op z'n minst tijdelijke schade oplopen. Toch horen we liever het worst case-scenario dan dat de zaken te zonnig worden voorgesteld. Dan kan het alleen maar meevallen.

Vreemd idee: ze is nu ogenschijnlijk volkomen gezond en straks na de operatie krijg ik haar in eerste instantie terug met een flink ontregeld hoofd. De chirurg heeft zelfs een partij bloeduitstortingen in het vooruitzicht gesteld, alsof ze op haar gezicht is getimmerd. Het bezoek van de eerste dagen kan zich vast mentaal wapenen.

Monique is er laconiek onder. Ze is niet bang, ze is rustig, en blij dat het bijna zover is. Ze heeft slecht geslapen maar dat komt door het rumoer op de gang, dat 's nachts gewoon doorgaat. Moet je net Monique hebben, die wordt al wakker bij windkracht drie. Komende nacht krijgt ze een stevig slaapmiddel, en morgen overdag natuurlijk iets nog sterkers.

Het slechte nieuws is trouwens dat we een dagdeel uitstel aan onze broek hebben. Niet voor woensdagochtend vroeg, maar voor het begin van de middag staat ze nu op de rol. Jammer, want dat betekent meer tijd om alsnog zenuwachtig te worden. En waarschijnlijk komt ze nu 's nachts bij. De chirurg heeft zelf nachtdienst, dat is wel weer prettig om te weten.

Vanavond ben ik bij haar geweest met Maxime. Dat was gezellig: koffiedrinken in de kantine en zo. Maar het afscheid was moeilijk. Die twee zien elkaar pas terug na de operatie, en daar hadden ze het allebei even te kwaad mee.

Monday, April 10, 2006

Sinds vandaag is M. officieel patiënt, en zit ze met een polsbandje om op haar bed in het Erasmus Medisch Centrum. Ze had haar weekendtas nog niet neergezet of er kwamen verpleegsters om bloed af te nemen en een lunch te brengen. Alles wat het ziekenhuis al wist ('Hoe en wanneer begonnen de klachten? ...) werd haar nogmaals gevraagd door een coassistent met een opschrijfboek.

Toen ik aan het einde van de middag terugkwam van een klus in Amsterdam vond ik haar opgeruimd aan de avondmaaltijd. We hebben gezellig op de dvd-speler gekeken naar een opname van 'De leukste thuisvideo's', en hebben zoals gebruikelijk in een deuk gelegen. M. heeft telefonisch Jason een goede reis gewenst, die deze week met zijn klas in Trier verblijft.

O ja, ze heeft nu telefoon. Mail mij als je het nummer wilt hebben: herbertb@zonnet.nl. M. wordt graag gebeld, want er is niet veel te doen daar. En het bezoekuur is van een uur of drie in de middag tot half 8, dat zou ook kunnen. Neem een tijdschrift mee als je komt.
Maar: voorlopig alleen dinsdag. Woensdagochtend vroeg is de operatie, daarna heeft bellen of opzoeken tot nader order geen zin. Adres, ook voor kaarten en zo: Erasmus MC afd Neurochirurgie, kamer 713, Dr. Molewaterplein 40/50
Postbus 2040, 3000 CA Rotterdam

Groeten, Herbert

Saturday, April 08, 2006

Er was eens…

Het is al weer 6 weken geleden dat ik te horen heb gekregen dat ik een waarschijnlijk goedaardige hersentumor heb. Toen de neurochirurg mij vertelde dat ik op 12 april geopereerd kon worden, viel dat behoorlijk tegen. 6 lange weken wachten.
Uiteindelijk zijn de dagen voorbij gevlogen. Een beetje gewerkt, een beetje gereisd, veel gewandeld, mijn sociale leven op peil gehouden, inkopen gedaan voor in het ziekenhuis en tussendoor ook nog nagedacht over wat mij te wachten staat.
Maandag is het dan zover, dan word ik opgenomen. Eerst 2 dagen van voorbereiding en dan woensdag de operatie. Spannend. Wat staat mij te wachten? Hoe ben ik eraan toe na de operatie? Wat met mijn oog? Kortom, heel veel vragen en geen antwoorden.

Dit is voorlopig mijn enige bijdrage aan deze weblog. Herbert zal de komende tijd verslag doen van mijn wel en wee.

…en ze leefden nog lang en gelukkig.