Moniques logboek

Friday, April 21, 2006

Monique heeft weinig trek in beeldschermwerk dus ik schrijf er nog wel eentje.

De opgaande lijn wordt vrolijk voortgezet. Praten, lachen, bewegen, alles wordt soepeler. Gisteren is M zelfs meegeweest boodschappen doen. Voor de televisie heeft ze gemerkt dat ze met haar slechte oog alweer bijna de ondertiteling kan onderscheiden.

Niet dat we er al zijn: vanmiddag heeft ze een poging gedaan in haar eentje naar de rotonde te lopen die zo'n 300 meter van ons huis ligt. Ze heeft hem niet gehaald; ze kwam wel op eigen kracht terug.

Een andere mijlpaal is op een wat rommelige manier bereikt. Monique had zoveel last van de hechtingen dat ze nu dáár steeds van wakker lag. Het trok en jeukte dat het een aard had. Ze vroeg me vanmorgen dringend het ziekenhuis te bellen of we daarvoor langs mochten komen; ze dacht niet dat ze het anders zou volhouden gedurende het weekeinde.

In de papieren die we hebben stond trouwens dat doorgaans de hechtingen er na acht dagen uitgaan. Monique stond vandaag op negen. Maandag hadden we de afspraak, dan zou het twaalf zijn geweest.

Gelukkig mochten we komen en de arts van dienst (die ook bij de operatie bleek te zijn geweest) besliste onmiddellijk dat de hechtingen eruit konden. Als ingreep viel het mee. Ik dacht dat die zoveelentwintig krammen in het bot vastzaten maar dat was niet zo. Een verpleegster wipte ze er zo uit met een soort nietjeswipper. M had er bijna geen last van.

Het was voor Monique een geweldige bevrijding, ze kon er niet over uit. Het weekeinde lacht ons tegemoet.

0 Comments:

Post a Comment

<< Home