Moniques logboek

Wednesday, August 16, 2006

Hallo allemaal,

De afgelopen maanden heeft Herbert jullie bericht over mijn situatie. Daarop zijn vele positieve reakties gekomen. Herbert heeft meerdere malen aangegeven dat ik wellicht spoedig het stokje zou overnemen. Het heeft lang geduurd maar eindelijk is dan hier de eerste echte bijdrage van mij.

Na het stadium van verdriet en onzekerheid kwam het stadium van opluchting en blijdschap. Ik krijg de indruk dat nu het stadium van verbazing is aangebroken. Onlangs hebben jullie al kunnen lezen dat bij de controle MRI-scan bleek dat ik metaal in mijn hoofd heb. Het is nog niet duidelijk wat er zit. Ik neem aan dat de arts belt wanneer hij zijn schaar of manchetknoop herkent op de foto's.

Vandaag (9 augustus) moest ik, op verzoek van de neuro-chirurg, terug naar het Oogziekenhuis. Herbert en ik gingen ervan uit dat het een afsluitend gesprek zou zijn waarin de gebeurtenissen en foute diagnose nog even de revu zouden passeren waarna ik het ponsplaatje tussen de memorabilia kon stoppen.

Het begin van de ochtend verliep voorspoedig, geen file en nog voor de afgesproken tijd de spreekkamer in. De oogarts verdiepte zich in het dossier en constateerde dat het laatste bericht vanuit het Erasmus MC van de neuroloog was d.d. 9 februari 2006. Hij schreef haar dat een MRI-scan aangevraagd was. Ik heb haar dus even bijgepraat. Ze was verbaasd en geschokt. En terecht. Hoe is het toch mogelijk dat ik naar een arts word gestuurd en zelf zorg moet dragen voor een kompleet dossier?! Ze wilde ook weten of er al een controle MRI-scan was gemaakt...

Zo wist ik de oogarts te verbazen. Op haar beurt verbaasde zij ons ook: het was geen afsluitend gesprek. Hoewel het onderzoek van mijn ogen positief was, wil ze graag een blikveldonderzoek. Daaruit moet dan blijken of ik nog 'blinde vlekken' heb. Het is de bedoeling dat dit onderzoek nog 2 keer wordt uitgevoerd. Als er geen bijzonderheden worden gevonden, ben ik in het Oogziekenhuis uitbehandeld. Over een maand mag ik terug voor het onderzoek. In de tussentijd zal de oogarts proberen wat gegevens los te peuteren bij de neuro-chirurg.

Ach ja, eigenlijk is het goed dat wordt gekeken of mijn oog in alle opzichten hersteld is. Ik laat het ponsplaatje dan ook nog maar even in mijn tas zitten.

Is er dan alleen maar vreemd nieuws te melden? Welnee. Het goede nieuws is dat ik inmiddels al 3 middagen naar mijn 'werk' ben geweest. Daar breng ik dan een paar uurtjes door waarin ik met name veel gesprekken voer en mijn email lees. En daar geniet ik van. Dat is toch niet raar?

Groet,

Monique

0 Comments:

Post a Comment

<< Home