Moniques logboek

Tuesday, August 22, 2006

Ziezo, we zijn weer even klaar met de medische wetenschap. Na de scan op 29 juli zouden we naar de oogarts, de neuroloog en de neurochirurg. Ik probeer het kort te houden anders zit ik tot diep in de nacht te schrijven.


Foto 1: Moniques hoofd in februari, met tumor (witte klodder midden-onder in de hersenen, omgeven door witte bloedvaten).

De oogarts stelde, net als de chirurg eerder al had gedaan, vast dat M. prima ziet met het oog dat oorspronkelijk last had van de tumor. Maar ze wil toch nog een gezichtsveldonderzoek. Zo'n onderzoek heeft M. eerder gehad dus dat zou kunnen bewijzen dat het herstel volledig is - of het zou nog bepaalde blinde vlekken aan het licht kunnen brengen die je niet ontdekt door te kijken naar een bord met lettertjes. Zelf ben ik hier sceptisch over. Monique heeft toch geen klachten meer? Wat zou je moeten doen als er nog gebreken over zijn? Weer een operatie soms. Ik zou het liever niet weten, maar M. heeft geen bezwaar. Dat worden dus weer twee bezoeken aan het oogziekenhuis, een voor de meting en een voor de uitslag.

De neuroloog heeft Monique wat beklopt, bevoeld en beprikt en had verder weinig aan te merken. Ook de witte plekjes op de scan die nog besproken moesten worden, waren bij nader inzien niet de moeite waard. Wel kreeg M. medicijnen voorgeschreven tegen de onrust in haar benen waar ze (vooral 's nachts) last van heeft. Restless legs syndrome heet dat heel origineel. De co-assistent had het ook; zo werd het toch nog een beetje lotgenotencontact. De pillen die ze krijgt zijn trouwens identiek aan een bepaald middel dat wel wordt gegeven aan Parkinson-patiënten. Maar de neuroloog benadrukte dat de problemen NIET verwant zijn.

Eenmaal in het bezit van het doosje tabletten zag M in de bijsluiter staan dat het middel zich niet verdraagt met alcohol. Om die reden heeft ze er in een week tijd nog niet één genomen. Het avondlijke glaasje wijn of whisky is haar te lief (en dat helpt de nachtrust óók).


Foto 2: De scan van 29 juli, met raadselachtige effecten van metaal (zwarte lobben rechts).

Gisteren, 22 augustus, hadden we om drie uur een afspraak bij de neurochirurg. Gepland vertrek: uurtje of twee. Maar laat in de ochtend werd ons schema duchtig in de war gegooid door een telefoontje van Jason, die kort tevoren met de fiets naar een vriend was vertrokken. Hij was onderweg gevallen en zat nu met een zere voet bij zijn vriend op de bank. Om het zoveelste lange verhaal kort te maken: om half twee kwam Monique met Jason terug van de huisarts met het bericht dat we Jason moesten meenemen naar het ziekenhuis, want er was mogelijk iets gebroken in zijn voet.

Er volgde een zwerftocht door twee ziekenhuizen (Erasmus en Sophia) waarbij we voortdurend in de gaten moesten houden wie bij wie bleef in welke wachtkamer en met welke mobiele telefoon, en wanneer we waar werden verwacht voor welk onderzoek aan wie. We slaagden erin op tijd in de wachtkamer van de neurochirurg te zitten, waar we na bijna anderhalf uur wachten werden binnengelaten. Van Jason wisten we innmiddels dat hij een middenvoetsbeentje had gebroken. Maar hij moest op zijn gips wachten tot Monique was nagekeken.


Foto 3: Moniques hoofd op 29 juli, zonder tumor en met alweer heel wat haar.

De uitslag van de scan was eenvoudig: er is geen restant van de tumor te zien. Het raadselachtige metaal blijft raadselachtig: de chirurg verzekerde met klem dat het geen kram of plaatje kon zijn. Het enige dat hij kon bedenken was dat er wat splintertjes van zijn gereedschap ('een soort Black & Decker') waren afgevlogen. Volgens hem konden kleine stukjes metaal wel degelijk zulke grote vlekken op een scan produceren.

In verband met M.'s vaste ochtenddip, waar we nog steeds de klok op gelijkzetten, adviseerde hij een bloedonderzoek bij interne geneeskunde (eerder was M. al onderzocht op boedarmoede en schildklierfunctie - dat was OK). Bij interne kunnen ze naar hormonale afwijkingen kijken; de chirurg is immers dicht bij de hypofyse aan het werk geweest. Er is verder niet zoveel dat op dit genre problemen wijst, maar als je nog twee keer extra naar het ziekenhuis mag sla je dat natuurlijk niet af.


Foto 4: Jason in de wachtkamer.

Enfin, nadat we met Jason nog een tijdje ergens hadden mogen wachten en hij in een gipsen poot was gehesen (ook goed tegen restless legs), kwamen we tenslotte om half acht thuis, moe en uitgehongerd. Maxime was door de slagregens voor ons naar de Chinees, de konijnen waren doorweekt, de cavia's zenuwachtig en de dag was om.

Vandaag is Monique alweer met Jason naar het Sophia geweest, en naar de Kruisvereniging voor krukken. Maar een weblog dáárover mag Jason zelf schrijven.

0 Comments:

Post a Comment

<< Home