Moniques logboek

Wednesday, April 12, 2006

Zonet, om kwart over twaalf, heb ik Monique uitgezwaaid terwijl ze vanuit de lift naar de OK werd gereden. Van de verpleegster mocht ik eerst mee tot aan de lift, toen streek ze de hand over haar hart en mocht ik mee de lift in, maar verder kon echt niet.

Ik was maar net op tijd, want het vertrek was aan de vroege kant. En zelf was ik een beetje verlaat. Monique had gevraagd of ik wat lekkers voor de bouwvakkers wilde meenemen. Ik heb me een bult gezocht naar iets met walnoten, maar tevergeefs. Twee bakkerijen en een Albert Heijn en geen taart, koek of chocolaatje met walnoten te bekennen. Toen maar wat anders genomen, want je moet die jongens toch te vriend houden. (Vond na het doen van de aankoop een bekeuring van 50 euro op de auto. Waarom? Geen idee. Parkeerschijf vergeten? Ja, dat wel, maar of dat de reden is kan ik niet zien. Het bonnetje is onleesbaar en er is een stuk afgescheurd. De politie van Berkel en Rodenrijs waakt over ons, zoveel is duidelijk.)

Ik heb wat spullen van M. mee naar huis genomen, zoals de dvd-speler en wat vuile was, en de rest is achter slot en grendel gegaan in Moniques kastje. Gedag gezegd tegen Moniques kamergenote, een vrouw die een hersenbeschadiging heeft overgehouden aan een val van een paard. Monique zie ik straks terug op de intensive care, heel misschien vanavond laat. De chirurg zegt dat hij pas uren na de operatie (die zelf vijf, zes uur duurt) iets over het resultaat kan zeggen. Monique moet bijkomen wil hij kunnen beoordelen wat er goed en eventueel slecht is gegaan. Omdat de narcose heel diep is, gaat daar tijd overheen.

Als er iets te melden valt, meld ik dat. Geen nieuws is geen nieuws.
Groeten, Herbert

0 Comments:

Post a Comment

<< Home