Moniques logboek

Monday, April 17, 2006

Tot nu toe dacht ik dat Monique langzaam sprak door de narcose, vermoeienissen en dergelijke. Maar het wordt me duidelijk - en M zegt dat zelf - dat het iets neurologisch is. Er heeft een hefboom onder haar spraakcentrum gezeten, bij wijze van spreken, zodat de chirurg zich toegang kon verschaffen tot de tumor. Dat moet allemaal herstellen.

Niet dat er nu opeens een complicatie ligt: Monique herinnert zich dat de chirurg dit heeft genoemd als mogelijke bijwerking. Het zal vanzelf overgaan maar daar is tijd voor nodig, meer tijd dan voor de hechtingen bijvoorbeeld (meer dan 20 krammen heb ik me laten vertellen). We blijven blij dat M er zo goed vanafgekomen is.

(Ze heeft trouwens last van een schorre stem, een mogelijk gevolg van een buis in haar keel tijdens de operatie.)

Intussen verlangt ze hevig naar huis. Zonet (Tweede Paasdag 's middags) belde ze, hoewel ik tussen elf en twaalf was geweest en om half zeven opnieuw zou komen. Het weer wordt mooier, er is geen zak te doen in het ziekenhuis, en er lijkt niet veel reden er te blijven. Zitten en niks doen kan ze thuis net zo goed (hoewel...). Hier zijn tenminste konijnen. Hopelijk kan ze dat morgen ter sprake brengen bij de zaalarts of zo'n soort iemand.

Vanavond sjouw ik de kinderen naar het Erasmus. Ik denk voor de laatste keer; uiterlijk met het weekeinde denk ik Monique thuis te hebben.

0 Comments:

Post a Comment

<< Home